سرمایه ملی، محمدعلی دیانتیزاده – لابد خوانده یا شنیدهاید آمارهایی را که در مورد ساعات کار مفید ایرانیها منتشر شده است؛ پس بازگو نمیکنم چون مایهی آبروریزی است!
اما سوال اینجاست که؛ این جماعت کمی تا قسمتی بیکار چرا در هنگام رفت و آمد اینقدر عجله دارند؟
- برخی افراد هنگام رانندگی حتی گاهی که حق تقدم با دیگری است، به او راه نمیدهند؛
- پشت چراغ قرمز همنوازی بوق به راه میاندازند؛
- و اگر رانندهای بخواهد به خودرو دیگری یا حتی زای راه بدهد، خودروهای پشت سری بوقبارانش کرده و برای شهروندان، آلودگی صوتی ایجاد میکنند!
این عجله فقط مختص رانندگان نیست؛
- برخی مسافران اتوبوس و مترو نیز هر زمان به ایستگاه میرسند، توقع دارند همزمان با مسافرانی که شاید تا ۲۰ دقیقه قبل از آنها در ایستگاه بودهاند، سوار اولین قطار یا اتوبوسی شوند که به ایستگاه میرسد؛
- و از آن جالبتر و البته تأسفبارتر اینکه همین مسافران برای پیاده شدن هم عجله دارند و یکدیگر را هُل میدهند!
یکبار از یکیشان که خیلی عجله داشت، پرسیدم: «واقعاً این همه عجله برای چیه؟» جواب داد: «برای رسیدن به خونه.» گفتم: «جسارتا توی خونه چه کار مهمی دارید که انجامش دیر شده؟» او هم پوزخندی تحویل داد و در پاسخ گفت: «میخوام برم بشینم و این پام رو بندازم روی اون پام!»